Paaswake 2020

Evangelie volgens Lucas 24, 1-12

 

Op de eerste dag van de week gingen de vrouwen zeer vroeg in de morgen naar het graf, met de welriekende kruiden die zij klaar gemaakt hadden. Zij vonden de steen weggerold van het graf, gingen naar binnen, maar vonden er het lichaam van de Heer Jezus niet. 

Terwijl zij niet wisten wat daarvan te denken, stonden er plotseling twee mannen voor hen in een stralend wit kleed. Toen zij van schrik bevangen het hoofd naar de grond bogen, vroegen de mannen haar: “Waarom zoekt ge de levende onder de doden?  Hij is niet hier, Hij is verrezen. 

Herinnert u hoe Hij nog in Galilea tot u gezegd heeft:  De Mensenzoon moet overgeleverd worden in zondige mensenhanden en Hij moet aan het kruis worden geslagen, maar op de derde dag zal Hij verrijzen.” 

Zij herinnerden zich zijn woorden, ze keerden van het graf terug 

en brachten dit alles over aan de elf en aan al de anderen. 

Het waren Maria Magdalena, Johanna en Maria, de moeder van Jakobus; de andere vrouwen die met hen waren vertelden aan de apostelen hetzelfde. Maar dat verhaal leek de apostelen beuzelpraat en zij geloofden hen niet. Toch liep Petrus ijlings naar het graf; 

hij bukte zich voorover, maar zag alleen de zwachtels. Daarop ging hij terug, verbaasd nadenkend over hetgeen er gebeurd was.

 

Zo spreekt de Heer Wij danken God.

 

Overweging

Mijn dierbaren,

 

Op deze avond met zoveel symbolen

van water, licht en vuur,

zijn teveel woorden niet op zijn plaats.

Misschien is zwijgen beter.

Niet zwijgen om te zwijgen,

maar zwijgen om het mysterie,

waarvan we deze nacht getuige zijn.

Het gaat om de kern van ons geloven.

Als christen zijn wij mensen, 

die de Christus een plaats willen geven in hun leven.

Van Hem wordt gezegd, dat Hij lééft. 

Sommigen zullen zeggen: “dat is onzin.

Hij is gestorven aan het kruis en toen was het afgelopen.

Sorry hoor, maar je moet mij niks wijs maken.

Ik geloof daar niet in.”

En daar sta je dan met je mond vol tanden.

Kan ik bewijzen, dat hij ongelijk heeft?

Kan ik harde feiten op tafel leggen, 

feiten, die mijn geloof onomstotelijk gelijk geven?

 

Ik kan het niet. 

U waarschijnlijk ook niet.

Geloven we dan in een mythe? 

Een mooi, maar onwerkelijk sprookje?

Onze tijd, die de dingen wil zien, aanraken, proeven, meten,

weet er geen weg mee.

Voor velen is Pasen dan ook niet meer dan een vrije dag,

met nog een tweede paasdag erbij voor de woningboulevard.

 

Nu ga ik  mij niet afzetten tegen deze mensen.

Ik probeer bij mezelf te blijven en vraag me af:

Wie is die gekruisigde en verrezen Christus voor mij?

Voor ons, hier vannacht bijeen?

Van wie leggen wij getuigenis af?

 

Hij was een mensen-mens,

die heel dicht bij God, zijn Vader stond.

Hij liet zien wie God voor ons mensen wil zijn.

Een God die niet bedriegt, de mens niet laat vallen.

Zo leefde Jezus, zo stierf Hij, zo leeft Hij voort.

Tot op de dag van vandaan.

En vraag me niet, 

hoe dat nou precies is gegaan met die verrijzenis.

Dat is een gebeuren van een andere orde.

Waar ik met mijn klein verstand niet bij kan.

 

Waar ik wel bij kan is die persoon van Jezus van Nazareth,

die mij steeds boeit, 

die niet kapot te krijgen is,

wat ze ook van Hem zeggen.

 

Ik kan hier vanavond alleen mijn geloof uitspreken.

Geen triomfantelijk geloof.

Geen onwrikbaar geloof.

Geen rotsvast geloof.

Maar het geloof van een mens,

die zich wil toevertrouwen aan die onbegrijpelijke God,

die zich manifesteerde in een mens, zoals u en ik,

een mens van een ongekende schoonheid en goddelijkheid.

 

Sorry, voor mijn nog teveel aan woorden.

Maar ik kon niet anders.

Hij is verrezen, alleluia!

 

-Pater Kees Maas, SVD-

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

call Svd Holland