Evangelie volgens Mattheus 20, 1- 16a

In die tijd vertelde Jezus aan de leerlingen de volgende gelijkenis: 

“met het Rijk der hemelen is het als met een landeigenaar die vroeg in de morgen uitging om arbeiders te huren voor zijn wijngaard. Hij werd het met de arbeiders eens voor een denarie per dag en stuurde ze naar zijn wijngaard. Rond het derde uur ging hij er weer op uit en zag nog anderen werkeloos op de markt staan. En hij zei tot hen: gaat naar mijn wijngaard en ik zal u geven wat billijk is. En zij gingen. Rond het zesde en negende uur ging hij nog eens uit en deed hetzelfde. Rond het elfde uur ging hij opnieuw uit en vond er weer anderen staan. Hij zei tot hen:  Wat staat ge hier de hele dag werkeloos? Ze antwoordden hem: niemand heeft ons gehuurd. Daarop zei hij tot hen: gaat ook gij naar mijn wijngaard.

Bij het vallen van de avond sprak de eigenaar tot de rentmeester: roep de arbeiders en betaal hen uit, te beginnen met de laatsten en zo tot de eersten. Toen de arbeiders van het elfde uur kwamen, kregen ze elk een denarie; toen nu ook de eersten kwamen  meenden dezen dat zij meer zouden krijgen, maar ook zij kregen ieder de overeengekomen denarie.

Zij namen hem wel aan, maar begonnen tegen de landeigenaar te morren en zeiden: dezen hier, die het laatst gekomen zijn hebben maar een uur gewerkt, en gij stelt ze gelijk met ons die de last van de dag en de brandende hitte hebben dragen. Maar hij antwoordde hen: vriend, ik doe u toch geen onrecht? Zijt gij niet met mij overeengekomen voor een denarie? Neem wat u toekomt en ga heen. Ik wil aan degene die het laatst gekomen is, evenveel geven als aan u. Mag ik soms met het mijne niet doen wat ik verkies, of zijt ge kwaad, omdat ik goed ben?

Zo zullen de laatste de eersten en de eersten de laatste zijn.

Zo spreekt de Heer wij danken God  

Acclamatie op het evangelie

pastedGraphic.pngpastedGraphic_1.png

Overweging

Mijn dierbaren,

En weer is het vredesweek.

En elke keer spreken we het verlangen uit,

dat er meer vrede op de wereld zou zijn, dichtbij en veraf.

Maar altijd weer zijn er brandhaarden,

waar de vrede ver te zoeken is.

Denk maar aan Syrië, Wit Rusland, Libanon.
Aan de spanningen tussen China en VS,

en ik kan nog wel verder doorgaan. 

Je wordt er wel eens moedeloos van. 

Dat mensen elkaar naar het leven staan, 

ja, elkaar het licht niet in de ogen gunnen.

Er zijn zoveel verschillen, die vijandigheid oproepen.

Verschillen in cultuur, in godsdienst, in levensstijl.

Een moslim gelooft anders dan een christen
en  uit zijn geloof ook anders..

Een Papua denkt anders over de politiek dan een Hollander

Een Marokkaan viert anders feest dan een Europeaan enz.
Maar ook onder ons dichtbij, in de buurten,                                                                     in de families zijn er soms verschillen.

En die verschillen kunnen wel eens tot uitbarsting komen.

Kijk eens naar de uitzending van de Rijdende Rechter
en het familiediner.

De heerlijke geur van de bbq

is een vloek in de neus van de buren.

De fijne schaduw van die ene boom,

is een gruwel in de ogen van de ander,
omdat ze de zon wegneemt.

Maar ook het verschil in bankrekening?
Het verschil in loonstrookje.

Dat de een meer krijgt dan de ander enz.

Dat zien we in het evangelie van vandaag gebeuren.

Daar zijn de onderlinge verhoudingen danig verstoord.

Wat is er aan de hand?

Er is een tekort aan arbeidskrachten. 

Een wijnboer wil zijn oogst binnenhalen 

en iedereen, die daarbij kan helpen is welkom. 

Zelfs mensen, die nooit aan de bak komen, geeft hij een baantje, 

al is het maar voor één dag of zelfs maar een paar uur.

 

Aan het eind van de werkdag krijgt iedereen hetzelfde loon 

en dan begint het gemopper. 

In plaats dat zijn vast personeel blij is, 

dat ook hun minder bedeelde collega’s eens 

met een echt daggeld thuis komen, spelen ze op en worden boos.

Ze zijn jaloers, gunnen elkaar het licht in de ogen niet; 

willen méér hebben dan de ander.

terwijl er toch een eerlijk loon was afgesproken.

Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven. 

We zijn allemaal mensen. Maar toch…

Beste mensen, 

Het doel van het verhaal is echter NIET 

om onze arbeidsverhoudingen op zijn kop te zetten. 

Maar wel om de toehoorders, ons dus, 

op een ànder been te zetten, 

ons uit te nodigen om 

met andere ogen te kijken naar dat verschil.

Met ogen van welwillendheid. 

Met ogen van het elkaar gunnen!                  

We mogen het toch samen goed hebben?                                                 Gedeelde vreugd is toch dubbele vreugd?

Ben jij boos omdat ik goed wil zijn?

Het gaat er in de parabel om, 

dat de verschillen overbrugd worden

en dat daarmee elke mens telt,

of hij nu maar een uur heeft gewerkt 

of de hitte van de dag heeft gedragen.

En dat God goed wil doen aan eenieder.

.

Hij gunt elke mens zijn geluk,

gunt elke mens een veilig bestaan.

Dan ga je anders naar de verschillen kijken.

Dan ga je elkaar beter begrijpen en wordt de gunfactor groter.

Als er welwillendheid is, kan het verschil juist verbinden.

Bv als je wordt uitgenodigd voor het offerfeest
dan ga je de cultuur van de ander ontdekken,

het waardevolle en mooie ervan.

Zo zijn er veel voorbeelden te geven

waardoor de verschillen een winstpunt worden.

Zo kunnen we respect hebben voor de manier
waarop de moslims hun vastentijd houden,

terwijl dat voor ons verleden tijd is.

We kunnen de gastvrijheid bewonderen,
die in de oosterse culturen zo vanzelfsprekend is,
terwijl wij soms zo karig zijn,
met een kopje thee of koffie met één koekje.

Ik denk dat alleen zo vrede kan beginnen.

Vrede wil niet zeggen, dat er geen oorlog is.

Vrede is veel meer.

Vrede is dat mensen, ondanks verschillen 

op elkaar afgaan en elkaar de hand reiken

en de verschillen leren waarderen.                                                                                    In het verschil, daar ligt juist de kracht.

Wat daar onder zit is wat wij liefde noemen.

Liefde is een kracht die niet te stuiten is.

Maar als ze ontbreekt breekt de hel los.

Plicht zonder liefde maakt humeurig.

Verantwoordelijkheid zonder liefde maakt onbesuisd.

Rechtvaardigheid zonder liefde maakt hard.

Waarheid zonder liefde maakt verslaafd aan kritiek.

Opvoeding zonder liefde maakt ongezeglijk.

Schranderheid zonder liefde maakt sluw.

Vriendelijkheid zonder liefde maakt huichelachtig.

Ordening zonder liefde maakt bekrompen.

Kennis van zaken zonder liefde maakt betweterig.

Macht zonder liefde maakt gewelddadig.

Eer zondert liefde maakt hoogmoedig.

Bezit zonder liefde maakt gierig.

Geloof zonder liefde maakt fanatiek.

Aziatische wijsheid, 

uit: Over de liefde, Willigis Jäger, 

Asoka, 2010,  blz 90.

 

P. Kees Maas, SVD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

call Svd Holland