Derde zondag door het jaarB: VERGEET HET VOORNAAMSTE NIET

Lezing uit het evangelie volgens Marcus  1,14-20

Nadat Johannes de Doper was gevangen genomen ging Jezus naar Galilea en verkondigde er Gods Blijde Boodschap. Hij zei: ‘De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij; bekeert u en gelooft in de Blijde Boodschap’. Toen Jezus eens langs het meer van Galilea liep zag Hij Simon en de broer van Simon, Andreas, terwijl zij bezig waren het net uit te werpen in het meer; zij waren namelijk vissers. Jezus sprak tot hen: ‘Komt, volgt Mij; Ik zal maken dat gij vissers van mensen wordt’. Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden Hem. Iets verder gaande zag Hij Jacobus, de zoon van Zebedeus, en diens broer Johannes; ook zij waren in de boot bezig met hun netten klaar te maken.

Onmiddellijk riep Hij hen. Zij lieten hun vader Zebedeus met de dagloners in de boot achter en volgden Hem.

Acclamatie op het evangelie

pastedGraphic.png

Overweging

Mijn dierbaren,

De profeet Jona, u weet wel, die van de walvis,

roept de mensen van de grote stad Ninive op zich te bekeren. 

En dat doen ze ook, groot tot klein doen allen het boetekleed aan

Ze bekeren zich.

En in het evangelie roept Jezus zijn tijdgenoten op

met de woorden: “De Tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij;

bekeert u en gelooft in de blijde boodschap.”

En de eerste leerlingen doen dat, 

ze laten alles achter en gaan Hem achterna.

Twee bekeringsverhalen.

Maar ja, dat is allemaal lang geleden.

Vierduizend jaar tot aan Jona, tweeduizend jaar tot aan Jezus.

Te ver van ons vandaan, om er wat mee te doen, toch?

Ik vraag me wel eens af: “Wat zou het zijn,

als Jezus nu bij ons zou komen
en zijn oproep tot bekering nu zou laten horen?”

Het heeft geen zin om oude verhalen te herhalen

als ze ook niet nú actueel kunnen zijn.

Wat in deze viering aangereikt wordt mag geen oud brood zijn,

maar liefst vers en knapperig, zodat we er gretig in happen…..

Vandaar mag het een oproep zijn, die nú een appèl op ons doet

In een bekend lied van Huub Oosterhuis zingen we:
‘Omdat Hij niet ver wou zijn is de Heer gekomen,

midden in wat mensen zijn heeft Hij willen wonen,

Midden onder u staat Hij die gij niet kent 2x’

Proberen we daarom Jezus’ oproep  dichter bij te halen, 

of beter gezegd: proberen we Hém dichter bij te halen.

Hoe zouden we dat kunnen doen?

U weet, ik houd er van om de kern van het Evangelie

in een verhaal uit te drukken, in woorden van deze tijd.
Hier komt het, met als titel:

VERGEET HET VOORNAAMSTE NIET…

1. Van de hoogste instantie uit het Vaticaan was het grote nieuws gekomen dat Jezus zelf de komende zondag onze parochie zou bezoeken. Zo deelde de pastoor zijn parochianen mee. De parochiekerk was die zondag tot in alle hoeken en gaten gevuld; iedereen wilde Jezus zien en horen. Iedereen verwachtte een preek van Hem, maar toen Hij door de pastoor was voorgesteld, keek Hij de mensen aan met een vriendelijke lach en zei enkel, ‘Goeden dag allemaal, fijn om bij jullie te zijn’. Geen preek in welke vorm dan ook.

2. Het kerkbestuur, de voorzitters van de verschillende werkgroepen nodigden Jezus uit bij hen te overnachten. Hun gastvrijheid was overweldigend. Hij nam het aanbod niet aan. Ook weigerde Hij het aanbod van de pastoor om de nacht door te brengen op de pastorie. En zelfs de zusters van het klooster naast de kerk konden Hem niet overhalen, om op de meest stille kamer van bijna eeuwige rust en stilte zich terug te trekken. Heel beleefd wees Jezus ieder aanbod van de hand. Hij zei dat Hij de nacht het liefst doorbracht in de kerk. Iedereen kon het daar van harte mee eens zijn. Voor Jezus was de kerk de enige geschikte plaats. 

1. Voordat de koster de volgende morgen de kerkdeur opende was Jezus al in alle vroegte verdwenen. En tot ontsteltenis van de pastoor en alle parochianen was heel de kerk volgeklad met graffiti. Overal op de muren en pilaren en plafond stond: ‘Vergeet het voornaamste niet’. Niets was gespaard gebleven: deuren, ramen, preekstoel, het altaar, tabernakel, zelfs de bijbel op de lessenaar. Die woorden waren geschreven in grote en kleine letters, met viltstift, verf, in allerlei kleuren. 

Waar je ook keek, overal zag je die woorden: ‘Vergeet het voornaamste niet.’

 

VERGEET HET 

VOORNAAMSTE  NIET

2. Geërgerd, gechoqueerd, verward, geboeid, geschrokken waren  ook de kerkgangers. Wat was dan wel het voornaamste? Het antwoord stond nergens te lezen. Enkel die woorden. Als Jezus niet meer te zeggen had gehad dan had Hij beter weg kunnen blijven….

1. De eerste reactie van de parochianen was om alles schoon te maken en de kerk opnieuw te schilderen en de bisschop opnieuw de kerk te laten inwijden na zo’n heiligschennis. Maar ze werden ervan terug gehouden, omdat ze heel goed beseften, dat Jezus zélf die woorden overal had neergeschreven. Het waren tenslotte Zijn woorden. 

2. De kerk bleef, zoals Jezus ze die morgen had achtergelaten. En die woorden: ‘Vergeet het voornaamste niet’ gingen zich meer en dieper vastzetten in de mensen. Niet alleen als ze in de kerk zaten, maar ze namen die woorden ook mee naar huis. Ze waren op hun netvlies gebrand. Het was overal onderwerp van gesprek. En wat gebeurde ? Ze luisterden en lazen met meer aandacht de woorden uit de Bijbel, om daarin te zoeken naar het antwoord. Er werden bijeenkomsten georganiseerd, om er samen over te praten. Steeds meer kwamen ze er achter, dat die vraag op hun hele leven sloeg. Ja, wat was nu eigenlijk het voornaamste? 

1. Iedereen begon zijn geloof meer bewust te beleven. Ze gingen niet meer uit sleur naar de kerk of omdat het moest. Ze kregen meer inzicht in de boodschap van Jezus en hadden tegelijkertijd meer compassie met de zwakkeren. In het bidden ging de sleur er uit; er kwam meer rust. 

Zelfs hun ideeën over God werden anders en ze begonnen zich te realiseren, dat God niet enkel te vinden is binnen de muren van de kerk. Maar dat het voornaamste te vinden is in de liefde en zorg voor de medemens. Dat God daar plezier in heeft en dat Hij daarom zijn Zoon naar hun parochie had gestuurd. 

2. Het parochiebestuur heeft sinds kort deze woorden ‘Vergeet het voornaamste niet’ in neonverlichting aangebracht boven de ingang van de kerk.                            Naar: ‘Lied van de vogel’ , Anthony de Mello

 

VERGEET HET

VOORNAAMSTE NIET

Ja, lieve mensen, 

‘vergeet het voornaamste niet.’

Je kunt je met veel dingen in je leven bezig houden.

Denken we aan ons arbeidzaam leven,
hier in Nederland, of als missionaris ergens in het buitenland.
En ook de vaders en moeders, opa’s en oma’s
met hun zorg voor het gezin, bedrijf, familie.
We hebben allemaal wat afgesjouwd.

Ieder kan daar een hele lijst van opmaken.

En het kan de moeite waard zijn, dat eens op te schrijven.

En dan zou het verhelderend kunnen zijn te zien 

wat voor u / mij het voornaamste was.

Behalve carrière, gezondheid, hobby’s en sport,
werk, computer en vakanties zijn er wellicht nog andere zaken,

die prioriteit hebben gekregen, of hadden moeten krijgen……

Vandaar die oproep: ‘Vergeet het voornaamste niet’. 

Ook in deze fase van ons leven

is het de moeite waard daar serieus naar te kijken.

‘Wat is voor mij nu het voornaamste? ‘Waar leef ik voor?’

Ik kan die tekst in neonverlichting 

boven de ingang van onze kerk aanbrengen.
Ik kan ze inprenten in mijn geheugen (zie foto boven)

Beter nog die tekst te beitelen in mijn hart. 

“Wat is voor mij het voornaamste?” 

Jezus zelf gaf er in zijn leven antwoord op.

Het voornaamste, zei hij, is: 

van God houden, van elkaar en van jezelf. 

En niet zomaar een beetje,

maar met heel je hart, met heel je ziel en met al je krachten.

En dat heeft Jezus zelf  in zijn leven ook waar gemaakt.

We mogen hopen, 

dat die Jezus zich hier bij ons kan thuis voelen.

We mogen hopen dat de wanden van dit kerkgebouw, 

of die van je huiskamer dat kunnen uitstralen.

We mogen hopen, dat mensen die hier komen, 

kunnen merken en voelen, wat voor ons het voornaamste is. 

Niet dat wij denken het altijd goed te doen.

Maar dat we wel voor onszelf weten, wat het voornaamste is.

Tegen de leerlingen zei Jezus in het evangelie: 

‘Kom en volg mij.’

Dat deden die leerlingen, Simon, Andreas, Jacobus en Johannes.

Dat mogen ook wij doen, wij hier vandaag,

door het voornaamste in praktijk te brengen. 

En dan zeg ik: beter een kerk, die vol staat met teksten en spreuken,

met agenda’s en afspraken, met bijeenkomsten en happenings,

dan een steriele mooie kerk, waar geen leven in zit. Amen   

-Pater Kees Maas, SVD-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

call Svd Holland