Tweede Zondag van Pasen 2020 (A)

Evangelielezing: Johannes 20, 19-31

In de avond van die eerste dag van de week, toen de deuren van de verblijfplaats der leerlingen gesloten waren uit vrees voor de Joden, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: “Vrede zij u.” Na dit gezegd te hebben toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren vervuld van vreugde toen zij de Heer zagen. Nogmaals zei Jezus tot hen: “Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u.”  Na deze woorden blies Hij over hen en zei: “Ontvang de heilige Geest.  Aan wie ge de zonden vergeeft, zijn ze vergeven, en aan wie ge ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven.” Tomas, een van de twaalf, ook Didymus genaamd, was echter niet bij hen, toen Jezus kwam. De andere leerlingen vertelden hem: “Wij hebben de Heer gezien.” Maar hij antwoordde: “Als ik niet in zijn handen het teken van de nagelen zie en mijn vinger in de plaats van de nagelen kan steken en mijn hand in zijn zijde leggen, zal ik het niet geloven.” Acht dagen later waren zijn leerlingen weer in het huis bijeen, en nu was Tomas er bij. Hoewel de deuren gesloten waren, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: “Vrede zij u.” Vervolgens zei Hij tot Tomas: “Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen. Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde, en wees niet langer ongelovig, maar gelovig.”  Toen riep Tomas uit: “Mijn Heer en mijn God!”  Toen zei Jezus tot hem: “Omdat ge Mij gezien hebt, gelooft ge? Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben.”  Nog vele andere tekenen heeft Jezus gedaan in het bijzijn van zijn leerlingen, welke niet in dit boek zijn opgetekend, maar deze hier zijn opgetekend, opdat gij moogt geloven, dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat gij door te geloven leven moogt bezitten in zijn Naam.

Overweging: Raak de wonden aan…

Mijn dierbare,

Ja, het verhaal van Thomas, springt er vandaag uit.

Je zult maar in zijn schoenen staan:

je beste vriend is vermoord;

eerder al ben je met de hele club gevlucht;

uit angst en schaamte laat niemand zich meer buiten zien;

hooguit zoeken ze mekaar even op in het geheim

om een beetje steun te hebben aan elkaar.

En dan ineens is Jezus er.

Hij staat plots in de kring van zijn leerlingen;

alleen Thomas is er die keer niet bij.

Zou jíj het dan geloven, 

als ze zeiden: Hij leeft!?? Ik niet. 

Hij ook niet.
Hij wil bewijzen zien en voelen!

Thomas is iemand, die speelt op zeker.

Je koopt niks voor mooie praatjes.

Thomas tekent protest aan. 

Laat zich geen knollen voor citroenen verkopen. 

Er wordt al zoveel onzin verteld, zoveel nepnieuws.

Je moet wel nuchter blijven,

beide benen op de grond.

Ik denk dat die redenering ons niet vreemd is.

Als Hij er enkele dagen later weer is,
is er die wonderlijke ontmoeting tussen Jezus en Thomas.
Kun je het je in je verbeelding voorstellen?

Er komt geen enkel verwijt uit Jezus’ mond.

Eerder een helpende hand naar hem toe

En Hij  zegt:

“Kom hier met je vinger en bezie mijn handen. 

Steek je hand uit en leg die in mijn zijde”.

Een moment van innige verbondenheid:

als hij Jezus wonden mag aanraken. 

De wonden van Jezus,
maar het zijn ook de wonden van de wereld

en ook zijn eigen wonden.

Die wonden aanraken betekent die wonden erkennen. mooi
Die wonden aanraken betekent, dat ze mogen genezen. mooi

Die wonden aanraken betekent tot overgave? komen.

De Tsjechische Thomas Halic 

heeft er een schitterend boek over geschreven
met als titel: ‘Raak de wonden aan’.
En het uitgangspunt van zijn boek is deze scene

tussen Jezus en Thomas. 

Thomas komt tot geloof dankzij de wonden,
die hij bij Jezus mag aanraken.

en die een bewijs zijn van Gods genezende Liefde. 

Dat brengt ons bij onszelf.
Ons eigen leven en dat van de hele wereld,
in deze onbegrijpelijke krankzinnige situatie van het coronavirus.

Niemand heeft dit ooit voorzien.

Nooit is dit ooit eerder voorgekomen.

Niemand is er gespaard voor gebleven.

Menigeen voelt zich radeloos en reddeloos.

Komt dit nog ooit goed?
Met zoveel doden, met zoveel besmette personen,
met zoveel ellende en verdriet,

niet enkel hier, maar over de hele wereld.
Het raakt de hele mensheid.
Het is een open wond geworden,

waar bijna elke mens mee te maken heeft.

Wat betekent dit voor mij, voor u, 

die wellicht ook kwetsbare mensen zijn 

met een vergroot risico? 

Ik kan meegaan in de negatieve spiraal, 

en mijn leven laten beheersen door angst en onzekerheid.

en  daarmee terecht komen in een doemscenario en een depressie.

Ik kan ook met respect mijn hand leggen in de wonden 

van angst en onzekerheid

en me dan toevertrouwen aan de Hoop,
die de enige uitweg uit deze situatie is.

Hoop op de opgestane Heer.

En ik zeg dit met een zekere aarzeling.
want ik wil geen goedkoop antwoord geven,

alsof de situatie daarmee opgelost is.

Zou er achter of onder onze dagelijkse werkelijkheid

een diepere Werkelijkheid bestaan?
Een dragende Grond, een helpende Hand,
die bij ieder van ons aanwezig wil zijn?

Het zal niet gebeuren dat een goddelijke Tovenaar

het coronavirus ineens wegtovert.
Die bestaat echt niet.

Maar wél dat er in de mensen zelf een kracht ontstaat van 

ongekende liefde en solidariteit.

Dat zien we dezer dagen overal om ons heen gebeuren.
Zoveel enthousiaste en creatieve tekentjes van meeleven.

Zoveel spontane gebaren van solidariteit, die hartverwarmend zijn.
En dan kundige wetenschappers en verantwoorde bestuurders

die samen zoeken naar een goede oplossing.                                             

Deze situatie brengt ons bij elkaar, is een momentum van genade.

Daarbij kijken we uit naar een eerste glimpje licht in deze duisternis:

afvlakkende curves, dalende opnamencijfers,

saamhorigheid, mensen die naar elkaar omzien, creativiteit,

allemaal kleine lichtstraaltjes in de duisternis. 

Dierbare lezer(es)

Deze overweging schrijf ik in quarantaine,

op de avond van Paaszondag.

Net als u blijf ik op mijn kamer,

ben ik afhankelijk van de goedheid van anderen;

zonder de feestelijkheden die anders bij Pasen horen.

Het doet zeer, 

ook mij beheerst de vraag: Hoe gaat het verder?

Toch is deze Pasen heel bijzonder: 

Die zullen we niet licht vergeten

Ik mag me toevertrouwen aan de gewonde Jezus,

die mij Zijn Liefde laat zien,
uitgedrukt in zijn wonden.

Mag het dan ook vandaag nog Pasen zijn,
feest van de Opstanding,
(misschien ook met een flink stuk opstandigheid!)

Zo zit Pasen ons nu dicht op de huid.

Amen.

-Pater Kees Maas, SVD-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

call Svd Holland