VIJFTIENDE ZONDAG DOOR HET JAAR A

Evangelie: Mt 13, 1-23 

Op zekere dag verliet Jezus zijn huis en ging aan de oever van het meer zitten. Toen verzamelde zich bij Hem een menigte zó talrijk, dat Hij in een boot moest stappen om daar plaats te nemen, terwijl de hele menigte langs het strand bleef staan. Hij sprak tot hen over vele dingen in gelijkenissen. ‘Eens – zo begon Hij – ging een zaaier uit om te zaaien. Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg en de vogels kwamen het opeten. Een ander gedeelte viel op de rotsachtige plekken, waar het niet veel aarde had; het schoot snel op omdat het in ondiepe grond lag. Toen de zon was opgekomen, kreeg het te lijden van de hitte, zodat het verdorde bij gebrek aan wortel. Weer een ander gedeelte viel onder de distels en deze schoten op, zodat het verstikte..

 Een ander gedeelte tenslotte viel op goede grond en leverde vrucht op: deels honderd -, deels zestig -, deels dertigvoudig. Wie oren heeft, hij luistere’

Zijn leerlingen kwamen Hem vragen: ‘Waarom spreekt Gij tot hen in gelijkenissen?’ Hij gaf hun ten antwoord: ‘Aan u is het gegeven de geheimen van het Rijk der hemelen te kennen, maar aan hen is het niet gegeven. Aan wie heeft, zal gegeven worden, en wel in overvloed; maar wie niet heeft, hem zal nog ontnomen worden, zelfs wat hij heeft. Als Ik tot hen spreek in gelijkenissen, dan is het omdat zij, ofschoon zij ogen hebben, niet zien en ofschoon zij oren hebben, niet horen of begrijpen. Zo wordt in hen de profetie van Jesaja vervuld die aldus luidt: met uw oren zult gij luisteren en toch niet verstaan, met uw ogen zult gij kijken en toch niet zien. Want verhard is het hart van dit volk, met hun oren luisteren ze slecht en hun ogen doen zij dicht, uit vrees dat zij zouden zien met hun ogen, met hun oren zouden horen, met hun hart zouden verstaan, zich zouden bekeren en Ik zou hen genezen. Maar gelukkig úw ogen, omdat zij zien, en úw oren, omdat zij horen! Want voorwaar, Ik zeg u: vele profeten en rechtvaardigen hebben verlangd te zien wat gij ziet, maar zij hebben het niet gezien; en te horen wat gij hoort, maar zij hebben het niet gehoord. Gij dan, luistert naar de gelijkenis van de zaaier: zo dikwijls iemand het woord van het Koninkrijk wel hoort maar niet begrijpt, komt de boze en rooft weg wat gezaaid ligt in zijn hart; dat is hij die op de weg gezaaid is. Die op rotsachtige plekken werd gezaaid, is hij die het woord hoort en het terstond met blijdschap opneemt: maar hij heeft geen wortel geschoten, hij leeft bij het ogenblik, en als hij omwille van het woord verdrukt of vervolgd wordt, komt hij onmiddellijk ten val. Die gezaaid werd tussen distels is hij die het woord wel hoort, maar dit wordt door de zorgen van de wereld en de begoocheling van de rijkdom verstikt en zo blijft het zonder vruchten. Maar die in goede aarde werd gezaaid, is hij die het woord hoort en begrijpt en daarom vrucht draagt: bij de een is de opbrengst honderdvoudig, bij een ander zestigvoudig en bij een ander dertigvoudig.’

Evangeliezang  Een maaier ging uit om te zaaien GvL 435 str. 4-6

 

De lage, de hoge gevaren

bedreigen het kiemende graan,

maar soms kan het openbaren

de zin van het aardse bestaan.

Er is geen verwachting van leven,

tenzij in de dood van het zaad,
wij moeten de aarde vergeven
dat zij ons sterven laat.

O Zaaier, ga uit om te zaaien

de kiem waaruit het leven ontstond,

zo wijd als de winden waaien

en maakt ons tot moedergrond.

Overweging

Dierbare vrienden,

Vandaag een lang evangelie, waar Jezus even in de huid van de boer kruipt, Hij probeert zijn toehoorders te overtuigen van de kwaliteit van het zaad dat Hij brengt en maar hoopt, dat het in goede aarde valt. 

Het zaad is het Woord dat mens geworden is in deze wereld en dat wordt uitgestrooid over de hele wereld. Dat is immers de kern van zijn zending. Vandaag gaat het in de parabel over de bereidheid van de mensen om wel dan niet open te staan voor zijn Boodschap en voor zijn Persoon.

Jezus maakt gebruik van de bodemgesteldheidvan die dagen. Die kun je niet vergelijken met onze keurig omgeploegde akkers, waar nauwelijks onkruid groeit en geen keien liggen. Het is daar eerder een stukje wildernis, dat zo goed en zo kwaad als het gaat tot akker is omgetoverd, met hier en daar stukken goede grond verspreid tussen stenen en onkruid.

Vanuit die leefwereld spreekt hij over de akker van de mensenziel. En die akker, dat zijn wij, u en ik. En die akker is ook onze wereld, waarin wij leven, nu getroffen door het coronavirus, wereldwijd. Een akker, waar harde concurrentie nog welig tiert. Een akker, waar racisme dagelijks nog mensen uitsluit; Een akker, waar een ‘roofdierkapitalisme’ de dienst uitmaakt.

Wie heeft er in die wereld nog een boodschap aan de Goede Boodschap? Wie luistert er nog naar de zwakke stem van Liefde en Rechtvaardigheid? Wie kiest er de kant van de arme helft van de wereldbevolking?

Sorry, ik wil hier niet de onheilsprofeet uithangen. Want de laatste maanden lijkt, dat de akker van de wereld stevig is omgewoeld. Dat er veel meer onderlinge openheid is ontstaan. Dat mensen meer om elkaar geven.

De vraag is: hoe gaan we het Nieuwe Normaal inrichten? Moeten we geen andere koers gaan varen? Zitten we wel op het juiste spoor? Brengt onze akker echte vruchten voort?

Lieve mensen, dat is de akker van onze wereld. Zou daar een fundamentele verandering in kunnen komen? Het lijkt een beetje op een grote olietanker. Om die bij te sturen moet er veel kracht worden uitgeoefend om hem ook maar een beetje van richting te doen veranderen. Zou corona die kracht kunnen zijn? Laten we hopen, dat wereldleiders oog krijgen voor de nieuwe kansen, die corona ook heeft gebracht.

Een voorbeeld:

Moet er een vaccin komen, alleen voor ons? Ja, we hebben al miljoenen exemplaren besteld
van het nog uit te vinden vaccin. Bang dat we niet tijdig aan de beurt zijn ?.

Zou het niet beter zijn, als een nieuw vaccin en de verspreiding ervan vanuit de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) voor de hele wereld zou worden georganiseerd? Zodat ook de arme landen goed bedeeld worden…. Dertig, zestig, honderdvoudig?

En hoe staat het met onze eigen akker? Met mijzelf? Hoe is het daar mee gesteld? Ik merkte tijdens de quarantaine van zeven weken bij mezelf dat ik meer tot rust kwam en kon nadenken over:waar het in het leven nu eigenlijk om gaat. Geen distels en doornen van te móeten doen, geen afspraken…. De zachte krachten kwamen meer aan bod. Ik was gevoeliger voor wat ik las, ook voor de stilte en de eenzaamheid. Het kwam meer binnen.

Zo is deze coronatijd niet zonder meer negatief. Deze situatie kan ons ook helpen om open te staan voor het Woord, dat Jezus in onze harten uitzaait met gulle hand.. Zodat wij vrucht mogen dragen, 30, 60, ja 100-voudig

De akker van ons leven. Onderstaande tekst spreekt me erg aan. Woorden tot u en mij gesproken:

Tot nadenken:

Ik hoop dat je met heel je hart

wilt luisteren naar mijn woord

-zegt God-

en dat je, samen met anderen,

wilt zoeken naar wegen

om mijn droom te vertalen

en concreet te maken.

Gun jezelf de tijd

om mijn verhaal van liefde

te verbinden met jouw verhaal

en om onze vriendschap

te laten uitgroeien

tot een ankerpunt voor je leven.

Durf je hart regelmatig om te spitten,

opdat mijn woord van tederheid

wortel kan schietenin goede aarde

en vruchten kan dragen

van liefde en rechtvaardigheid

-Pater Kees Maas, SVD-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

call Svd Holland